TRANSYLWANIA DLA AKTYWNYCH
RUMUNIA WAKACJE W GÓRACH FOGARASKICH

WYCIECZKI ŚLADAMI DRACULI

Dla tych, którzy w trakcie wycieczki Transylwania nad przygodę przedkładają komfort, możliwość rzucenia okiem na groźne góry zapewnia Szosa Transfogaraska. Przecina łańcuch niemal w połowie jego długości. Przez 151 kilometrów wije się jak piskorz, zawija pod kątem 180 stopni, tworzy pętle, ósemki, zygzaki, prowadzi przez pięć wiaduktów, kilka tuneli i niezliczoną ilość zakrętów przez sam środek potężnych gór. Pnie się mozolnie w górę aż do kulminacyjnego punktu na wysokości 2034 metrów. To popularne miejsce postojów, ponieważ tuż obok znajduje się Balea Lac największe z fogaraskich jezior.

Druga co do wysokości droga w Rumunii nie ma sobie równych, jeśli chodzi o widoki, ale jest przejezdna tylko latem. W innych miesiącach mogą ją tarasować zwały śniegu, zalewać górskie strumienie czy zasypywać lawiny kamieni. Dlatego dla ruchu samochodów otwarta jest tylko od końca czerwca do pierwszych opadów śniegu. Z najwyższego punktu Szosy zjeżdża się w niemal kilometrowej długości tunel. Potem droga znowu kręci samochodami niczym kolejka górska w lunaparku, by dotrzeć do kolejnej atrakcji Zamku Poienari. Wieki temu była to siedziba okrutnego Vlada Palownika pierwowzoru Draculi z powieści Brama Stokera. Dzisiaj, kiedy istnieje Szosa Transfogaraska, dotrzeć do zamku nietrudno. Trzeba tylko pokonać ogarniające człowieka mdłości, kiedy samochód jedzie serpentynami wijącymi się jak podczas szalonej zabawy sylwestrowej. To jeden z powodów, dla których do zamku Draculi dociera niewielu. Innym jest to, że jako siedzibę okrutnika przedsiębiorczy Rumuni reklamują malowniczy zamek w Branie.

Prawdziwi miłośnicy księcia Draculi wiedzą, że nie miał on z Branem nic wspólnego. I ciągną do Poienari. Trzeba tu pokonać 1400 stopni prowadzących na strome wzniesienie. Wejścia nie pilnuje zbrojny rycerz, ale nie mniej srogi dozorca. Małym drewnianym mostkiem przechodzi się obok ruin dwóch wież. Jedna z nich była komnatą Vlada. Z jej okna, według legendy, rzuciła się w przepaść żona Draculi, kiedy zamek oblegali Turcy. Obiecała wcześniej, że jej ciało prędzej zostanie pożarte przez ryby z płynącej poniżej rzeki Arges, niż dostanie się w ręce wroga. Sam Dracula uciekł dzięki podstępowi podkuwając konia, założył mu podkowy w odwrotną stronę. Dzięki czemu zmylił pogoń. Dzisiaj twierdza jest bardzo mała, w dodatku jej jedna trzecia runęła w przepaść. W przeciwieństwie do skomercjalizowanego i zatłoczonego latem Branu ma jednak ldimat, który zostaje w pamięci. Z powodu swej niedostępności, z powodu wysiłku, który trzeba włożyć, by dostać się na samą górę, a także pewnie przez rozciągający się stamtąd ładny widok na zielone, zalesione wzgórza. Gdy się jest na górze, ma się odczucie przebywania w miejscu prawdziwym. Ten autentyzm czuć zresztą w całych Górach Fogaraskich. Tak jak w wielu miejscach wycieczki w Rumunii są tak atrakcyjne, gdyż jeszcze nie zostały całkiem zadeptane przez turystów.